Başkanlık sistemlerinde (özellikle ABD’de “Executive Order”), Başkanın, Meclis’in (yasama) onayına ihtiyaç duymadan, yürütme organının nasıl çalışacağına dair çıkardığı, yasa gücünde olabilen düzenleyici talimatlardır. Yetkisinin sınırları genellikle anayasal tartışmalara konu olur.

Bir grup insanın ortak bir çıkarı (temiz çevre, daha iyi maaş) olmasına rağmen, bireylerin bu amaç için çaba harcamaktan “kaytarmayı” (bedavacılık) tercih etmesi durumudur. “Nasılsa başkası yapar” düşüncesi, o kolektif eylemin (protesto, grev) gerçekleşmesini engeller.

Devletlerin belirli bir alanda (çevre, ticaret, silah kontrolü) ortaklaşa kabul ettikleri ilkeler, normlar, kurallar ve karar alma prosedürleri bütünüdür. (Örn: Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Rejimi veya Kyoto Protokolü gibi İklim Rejimleri).

Birbiriyle uyumlu, kapalı bir grubun (danışma kurulu, kabine) karar alma sürecinde, grup içi uyumu bozmamak ve lideri eleştirmemek adına, bariz riskleri veya alternatif görüşleri göz ardı etmesi durumudur. Bu, grubun akıl almaz derecede kötü kararlar almasına yol açabilir.

Devletler arasındaki resmi, diplomatik (Birinci Ray) müzakerelerin tıkandığı durumlarda, sürece resmi bir sıfatı olmayan (akademisyenler, eski diplomatlar, STK temsilcileri) aktörlerin dahil olarak gayri resmi diyalog kanalları açması ve çözüm önerileri geliştirmesidir.

Bir siyasi partinin, kendi iç işleyişinde (lider seçimi, aday belirleme, politika oluşturma) demokratik usulleri (üyelerin oy kullanması, şeffaflık, rekabet) ne kadar uyguladığını gösteren ölçüttür. Parti içi demokrasi zayıfsa, o partinin ülkeye demokrasi getirmesi zorlaşır.

Devletin, piyasaların (bankacılık, enerji, telekomünikasyon) işleyişine, kamu yararını (tüketiciyi koruma, tekelleşmeyi önleme, çevreyi koruma) sağlamak amacıyla kurallar koyması ve bu kuralları denetlemesidir.

Charles Lindblom’a göre, politikacılar “rasyonel” (en iyi) kararı değil, “mümkün” olanı yapar. Siyasette büyük devrimci değişiklikler yerine, mevcut politikalarda küçük, artırmacı (parça parça) değişiklikler yaparak ilerleme (“sallana sallana ilerleme”) eğilimindedirler.

Hukuk devletinde, yürürlükteki yasalara göre bireylerin elde ettiği ve meşru bir beklentiye dönüştüğü haklardır. Hukuk devletinin bir gereği olarak, yeni bir yasa çıkarıldığında bu “kazanılmış hakların” geriye dönük olarak (makabline şamil) ortadan kaldırılmaması beklenir.

Stephen Walt’un bu teorisi, “Güç Dengesi”ni düzeltir. Devletlerin, sadece “en güçlü” olana karşı değil, “en tehdit edici” olana karşı ittifak kurduğunu savunur. Tehdit; güç, coğrafi yakınlık, askeri kapasite ve en önemlisi “saldırgan niyet” algısından oluşur.