Bir bölgede veya ülkede, mevcut egemen gücün (hükümetin, işgal gücünün) çökmesi veya çekilmesi, ancak yerine hemen yeni ve istikrarlı bir gücün geçememesi durumunda ortaya çıkan istikrarsızlık ve kaos dönemidir. Bu boşluk, genellikle rakip gruplar veya aşırılıkçı hareketler tarafından doldurulmaya çalışılır.

Bir devletin veya politikacının, aynı eylem veya ilkeyi, kendi müttefiki veya kendisi yaptığında “meşru” ve “gerekli” olarak tanımlarken, rakibi veya düşmanı yaptığında “gayri meşru” ve “saldırgan” olarak kınaması durumudur. Bu, ahlaki bir tutumdan çok, ulusal çıkarlara dayalı bir siyasi araçtır.

Tek Taraflılık, bir devletin küresel sorunlara (terör, çevre) karşı diğer devletlere danışmadan, kendi başına hareket etmesi ve karar almasıdır. Çoktaraflılık ise, devletlerin ortak sorunları çözmek için uluslararası örgütler (BM, NATO) veya antlaşmalar aracılığıyla birlikte hareket etmesi ve ortak kurallara uymasıdır.

Isaiah Berlin’in kullandığı bu Yunan metaforu, liderleri ve düşünürleri ikiye ayırır: Tilkiler (çok şey bilirler), dünyayı karmaşık görürler, birçok farklı fikri ve stratejiyi aynı anda kullanırlar. Kirpiler (tek bir büyük şey bilirler) ise, tüm dünyayı tek bir merkezi vizyon veya büyük bir ideoloji (örn: Marksizm, serbest piyasa) üzerinden açıklarlar.

Hükümet Değişikliği, sadece yöneten kişilerin (başbakan, parti) seçim gibi yasal yollarla değişmesidir; sistemin kuralları aynı kalır. Rejim Değişikliği ise, yönetimin temel kurallarının (anayasanın), yani sistemin kendisinin kökten değişmesidir (Örn: Monarşiden cumhuriyete geçiş veya demokrasiden diktatörlüğe geçiş).

Bir devletin, genellikle döviz rezervleri, doğal kaynak gelirleri (petrol gibi) veya bütçe fazlalarından elde ettiği gelirleri, kendi ülkesi dışında veya içinde çeşitli varlıklara (hisse senetleri, gayrimenkul) yatırmak için kurduğu devlete ait yatırım fonudur. Bu fonlar, önemli bir ekonomik ve siyasi güç aracı olabilir.

Devletlerin, baskın bir güce (hegemon) karşı askeri ittifaklar (sert dengeleme) kurmak yerine, uluslararası kurumları (BM gibi) kullanarak onu yavaşlatması, diplomatik olarak yalnızlaştırması veya eylemlerini gayri meşru ilan etmesi gibi daha örtük ve askeri olmayan yollarla dengeleme stratejisidir.

Seçmenin, kazanma şansı olmayan küçük veya radikal bir partiye, aslında o partiyi desteklediği için değil, mevcut büyük partilere (hem iktidara hem muhalefete) duyduğu öfkeyi veya hayal kırıklığını göstermek amacıyla oy vermesi eylemidir. Bu, sisteme bir “mesaj” verme yoludur.

Fransız Laikliği (Laïcité), dini kamusal alandan (okullar, devlet daireleri) aktif olarak dışlamayı ve devletin din karşısında kesinlikle tarafsız olmasını savunur. Anglo-Sakson Sekülerizm (ABD/İngiltere modeli) ise, devleti dışlamak yerine, devletin tüm dinlere eşit mesafede durmasını ve bireylerin dinlerini kamusal alanda da özgürce yaşamasına izin vermesini savunur.

Ulusal hukukun (devletin iç hukuku) aksine, uluslararası hukukun yaptırım gücü zayıftır. Çünkü 1) Merkezi bir “dünya polisi” veya zorlayıcı güç yoktur, 2) Yargı organları (Uluslararası Adalet Divanı gibi) devletlerin rızasına bağlıdır, 3) Güçlü devletler, kuralları kendi çıkarlarına göre ihlal etme eğilimindedir.