Her ikisi de halk oylamasıdır. Ancak Referandum, genellikle bir anayasa değişikliği veya yeni bir yasa gibi spesifik bir “metni” oylamak için yapılır ve sonucu genellikle hukuki olarak bağlayıcıdır. Plebisit ise, genellikle bir liderin otoritesini onaylatmak veya bir bölgenin egemenlik (bağımsızlık/katılma) kararını almak için yapılır ve sonucu daha çok “siyasi” bir destek göstergesidir.

Politikacıların, genel kamuoyunun fark etmeyeceği veya masum bulacağı ancak belirli bir hedef kitlenin (genellikle ırkçı veya aşırılıkçı bir grubun) anlayacağı gizli, şifreli mesajlar veya imalar kullanarak o kitlenin desteğini kazanma stratejisidir. (Adını, sadece köpeklerin duyabildiği düdükten alır).

Bir siyasi görüşün veya bir adayın, sanki halktan gelen “taban hareketi” (grassroots) desteğine sahipmiş gibi görünmesini sağlamak amacıyla, büyük paralar veya profesyonel organizasyonlar aracılığıyla sahte bir destek imajı yaratma kampanyasıdır. (Örn: Sosyal medyada parayla tutulmuş trollerin bir fikri desteklemesi).

Jürgen Habermas tarafından tanımlanan bu kavram, devletin ve piyasanın dışında, vatandaşların bir araya gelerek kamusal meseleleri (siyaset, toplum) özgürce ve rasyonel bir şekilde tartıştıkları (gazeteler, kafeler, salonlar ve günümüzde internet) sosyal alanı ifade eder. İşleyen bir demokrasi için hayati önemdedir.

Filozof Hannah Arendt’in, Nazi savaş suçlusu Adolf Eichmann’ın yargılanmasını izlerken geliştirdiği bir kavramdır. Arendt’e göre Eichmann, şeytani bir canavar değil, sadece emirleri sorgulamadan yerine getiren, yaptığı şeyin ahlaki boyutunu düşünmeyen “sıradan” bir bürokrattı. Bu, korkunç kötülüklerin “canavarlar” tarafından değil, “düşünmeyen” sıradan insanlar tarafından yapılabileceğini gösterir.

Jean-Jacques Rousseau’nun “Toplum Sözleşmesi”nde merkezi bir yer tutar. Toplumun iyiliğini isteyen kolektif iradedir. Bu, bireylerin kişisel çıkarlarının (özel irade) veya tüm bireysel çıkarların toplamının (herkesin iradesi) üstündedir. Rousseau’ya göre yasalar, bu “genel iradeyi” yansıtmalıdır.

Yargıçların, kararlarını sadece mevcut yasalara veya Anayasa’nın lafzına (metne) sıkı sıkıya bağlı kalarak değil, aynı zamanda kendi siyasi görüşlerini, toplumsal değerleri veya yasanın “ruhunu” katarak yorumlaması durumudur. Genellikle, meclisin alanına müdahale olarak eleştirilir.

Uluslararası ilişkilerde, devletlerin çıkarlarının “verili” (sabit) olmadığını savunan teoridir. Bu teoriye göre, “anarşi” veya “çıkar” gibi kavramlar, devletlerin birbirleriyle etkileşimleri ve paylaştıkları fikirler, normlar ve kimlikler yoluyla sosyal olarak “inşa edilir”. (Örn: “Düşmanlık” kalıcı bir kader değil, değişebilecek bir algıdır).

İki veya daha fazla egemen devletin, ortak bir amacı (güvenlik, ticaret, sağlık vb.) gerçekleştirmek için uluslararası bir antlaşmayla kurdukları örgütlerdir. Üyeleri vatandaşlar değil, devletlerdir. (Örn: Birleşmiş Milletler, NATO, Avrupa Birliği).

Kâr amacı gütmeyen, devletten bağımsız olarak örgütlenen ve belirli sosyal, siyasi, çevresel veya insani amaçlar doğrultusunda (lobicilik, yardım, farkındalık yaratarak) faaliyet gösteren gönüllü vatandaş gruplarıdır (Örn: Dernekler, vakıflar).